Διάσωση ζαρκαδιών: Μαζί για το δάσος και τα θηράματα

Η ισορροπία μεταξύ δάσους και θηραμάτων δεν είναι αυτονόητη

Όταν τα λιβάδια θερίζονται την άνοιξη, ξεκινά μια επικίνδυνη περίοδος για τα νεαρά ζαρκάδια. Η διάσωσή τους είναι τότε απαραίτητη: τα νεογέννητα ζώα αφήνονται από τις μητέρες τους στο ψηλό χόρτο – ως φυσική προστασία από τους θηρευτές. Όμως κατά τη διάρκεια του θερισμού, αυτό το ένστικτο μετατρέπεται σε θανάσιμη παγίδα. Τα ζαρκάδια πιέζονται ακίνητα στο χόρτο και είναι σχεδόν αδύνατο να αναγνωριστούν από τους αγρότες με γυμνό μάτι. Εδώ παρεμβαίνει η προστασία των άγριων ζώων κατά τον θερισμό.

Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, πολλοί αγρότες δείχνουν σήμερα έντονο αίσθημα ευθύνης. Δηλώνουν έγκαιρα τις ημερομηνίες θερισμού, τον αναβάλλουν εάν χρειαστεί και συνεργάζονται στενά με κυνηγούς και βοηθούς για να σώσουν τα ζαρκάδια εγκαίρως. Η σύγχρονη τεχνολογία – κυρίως drones για τη διάσωση ζαρκαδιών με θερμικές κάμερες – βοηθά στην απομάκρυνση των ζώων από τα λιβάδια το πρωί πριν από τον θερισμό.

Η διάσωση των ζαρκαδιών ως μέρος της διαχείρισης της άγριας ζωής

Αυτή η κοινή διάσωση είναι ένα ισχυρό σημάδι λειτουργικής προστασίας των ειδών στο πολιτιστικό τοπίο – και της καλής συνεργασίας μεταξύ γεωργίας και κυνηγιού. Ωστόσο, η διάσωση των ζαρκαδιών είναι μόνο ένα μέρος της λεγόμενης διαχείρισης θηραμάτων (Wildhege). Περιλαμβάνει όλα τα μέτρα που αποσκοπούν στην προστασία, τη φροντίδα και τη διατήρηση υγιών πληθυσμών άγριων ζώων. Σε ένα τοπίο διαμορφωμένο από τον άνθρωπο, ζώα όπως τα ζαρκάδια, οι λαγοί ή οι φασιανοί χρειάζονται χώρους καταφυγίου και υποστήριξη.

Ταυτόχρονα, τα δάση μας δέχονται τεράστια πίεση λόγω της κλιματικής αλλαγής, των καταιγίδων και των παρασίτων. Για να μπορέσουν να αναγεννηθούν φυσικά – ιδιαίτερα με είδη δέντρων ανθεκτικά στο κλίμα – ο πληθυσμός των θηραμάτων πρέπει να διατηρείται σε ισορροπία με τη νέα βλάστηση. Εδώ οι κυνηγοί αναλαμβάνουν έναν σημαντικό ρόλο: δεν ρυθμίζουν μόνο τους πληθυσμούς, αλλά φροντίζουν επίσης για ζώνες ηρεμίας των ζώων, περιοχές βοσκής και υγιείς πληθυσμούς.

Η ισορροπία μεταξύ δάσους και θηραμάτων δεν είναι αυτονόητη. Απαιτεί ενεργό δράση – από αγρότες, δασολόγους, κυνηγούς και οικολόγους. Γιατί μόνο εάν όλοι συνεργαστούν, το πολιτιστικό μας τοπίο θα παραμείνει ποικιλόμορφο, ζωντανό και σε ισορροπία και στο μέλλον.